styczeń 2009

• W wersji oryginalnej serial ma 203 odcinki (ostatni trwał 93 minuty), w wersji eksportowej – 150.

Powroty

• To była trzecia Helena grana przez Reginę Duarte w telenowelach autorstwa Manoela Carlosa. Pierwsza Helena była bohaterką serialu Historia de amor (1995), a aktorce partnerował Jose Mayer. Druga Helena pojawiła się w Po prostu miłość (1997), a u jej boku wystąpił Antonio Fagundes.
• Rola Toni była powrotem Soni Bragi do telenoweli po 15 latach. Pojawiła się wtedy w Forca de Um Desejo i zgarnęła rekordową gażę: milion dolarów za 12 odcinków! Ostatnią główną rolę w telenoweli aktorka zagrała w 1980 – była to Chega Mais, w której partnerował jej Tony Ramos (Duszny raj).

Debiuty

• Joana Mocarzel, pięcioletnia dziewczynka z zespołem Downa, nie tylko podbiła serca widowni, ale i była inspiracją do wypuszczenia na rynek pierwszej lalki z rysami osoby dotkniętej tym syndromem. Joana jest córką filmowca Evalda Mocarzela, dokumentalisty, którego najsłynniejszym filmem pozostaje Do Luto a Luta (Od rozpaczy do walki, 2005) poświęcony dzieciom z zepołem Downa.
• Po raz pierwszy w historii telenoweli pokazano na ekranie prawdziwy poród aktorki będącej podczas zdjęć w prawdziwej ciąży. Było to w odcinku wyemitowanym 28 grudnia 2006. Aktorka Julia Carrera grała Tatianę, logopedę pracującą z małą Clarą – podczas sceny porodu towarzyszył Tatianie serialowy mąż Bruce, w rzeczywistości mąż aktorki, również aktor Bruce Gomlevski (mała Valentina była drugim dzieckiem aktorskiej pary). Scenę porodu sfilmowano pięcioma kamerami, a potem połączono zdjęcia z inscenizacją – według scenariusza, to Helena (Regina Duarte) pomagała przyjść dziecku na świat.
• Rola Elisy jest aktorskim debiutem Any Botafogo, byłej primabaleriny Theatro Municipal do Rio de Janeiro i tanceki kilku francuskich zespołów baletowych.
• Odtwórczyni roli Thelmy, Grazi (Grazielli) Massafera również debiutowała w Na kartach życia. Była Miss Brazil International Beauty 2004 wzięła udział w piątej edycji brazylijskiego Big Brothera, a potem zaskoczyła wszystkich, zdobywając kilka nominacji i nagród za rolę Thelmy. Grazi jest pierwszą „ex- BBB” (byłą uczestniczką Big Brother Brasil; obecnie Brazylijczycy oglądają 10. edycję), która dostała główną rolę w telenoweli – była to Negócio da China (2008).

• Każdy odcinek telenoweli kończy się wyznaniem anonimowej osoby, która rzeczywiście zmaga się w życiu z którymś z problemów poruszanych w serialu: wychowywaniem dziecka z syndromem Downa, nieplanowaną ciążą, AIDS, bulimią, rozpadem małżeństwa, uprzedzeniami, odpowiedzialnością w przyjaźni czy miłości. “Początkowo te minutowe opowieści miały toczyć zdradzone kobiety. Ale ostatecznie nakręciliśmy opowieści ludzi, których rzeczywiste doświadczenie dotyczy także innych spraw i może przydać się widzom albo przynajmniej pobudzić ich do refleksji” – mówił reżyser serialu, Jayme Monjardim.
• Realizmu przydały też telenoweli inne zabiegi. Pierwsza faza opowieści kończy się 21 września 2001, a widzowie oglądają zdjęcia ataku na WTC wcześniejszego o 10 dni. W odcinkach, których akcja rozgrywa się równolegle do emisji (2006 i 2007), mowa jest o prawdziwych tragediach w Rio: ataku bandytów na autobus, który w jego wyniku stanął w płomieniach z pasażerami w środku (tak miała zginąć Angelica, grana przez Claudię Mauro) czy o śmierci sześcioletniego Joao Helio (w lutym 2007 czterech uzbrojonych bandytów ukradło na ulicy samochód, zanim matka zdołała wyplątać dziecko z pasów – samochód przejechał siedem kilometrów z otwartymi tylnymi drzwiami, wlokąc zmasakrowane ciało chłopca zwisające w pasach na zewnątrz auta; bandyci dostali od 39 do 45 lat więzienia). Rodzice Joao wystąpili na końcu jednego z odcinków serialu.
• Tom (Antonio Carlos) Jobim, jeden z najsłynniejszych kompozytorów brazylijskich, obchodził 80. urodziny w styczniu 2007. Muzykę w czołówce serialu zmieniono wtedy na piosenkę Jobima, w hołdzie dla artysty. Imię Toma Jobima otrzymała też sala koncertowa w AMA, a podczas inauguracji zagrali synowie maestra, Daniel i Paulo.
• Mieszkańcy Rio de Janeiro w pierwszej połowie 2007 żyli też przygotowaniami do XV Pan American Games, najważniejszego sportowego wydarzenia kontynentu (5,6 tys. sportowców rywalizowało w 47 dyscyplinach i zdobyło 2,1 tys. medali). Organizacja imprezy w dużej mierze oparta była na pracy wolontariuszy – wolontariuszem była też jedna z postaci serialu, Sergio (Max Fercondini). Twórcy serialu zachęcali w ten sposób młodych mieszkańców Rio do przyłączenia się do pracy.

• Liczba lokalizacji w Na kartach życia jest rekordowa: w samym Rio de Janeiro akcja dzieje się w 160 miejscach, zbudowanych od zera, „podrasowanych” lub tylko znalezionych przez scenografów.
• W pierwszych odcinkach serialu widzimy 17 klipów z obozów dla uchodźców w Afryce - Burundi (trzecim najbiedniejszym kraju świata), Kongo, Rwandzie i Kenii. To autentyczne zdjęcia, a jedynym aktorem, który się w nich pojawia, jest odtwórca roli Dioga, Marcos Paulo. Postać Dioga ma uświadomić widzom ogrom tragedii AIDS w Afryce i ogrom obojętności świata wobec niej. „Kręciliśmy zdjęcia w obozie, w którym było 15 tys. uchodźców, połowa to dzieci, a połowa z nich to sieroty bez przyszłości. Głód panował taki, że dzieci jadły larwy termitów. Widzieliśmy bezsensowną przemoc. Zdecydowaliśmy się nie pokazywać najbardziej drastycznych scen” - mówi reżyser Jayme Monjardim.
• Dla każdego z aktorów, którzy brali udział w zdjęciach w Amsterdamie, był to pierwszy pobyt w tym mieście. Wszyscy wrócili zachwyceni tym egzotycznym dla Brazylijczyków miejscem. Edson Celulari (Silvio) nie ruszał się bez aparatu fotograficznego i przywiózł ponad 2 tys. zdjęć.
• Bohaterowie trzeciego, czwartego planu – kelnerki w kafejkach, sprzedawcy w sklepach czy kioskach, portierzy – to ludzie naprawdę pracujący w kafejkach, kioskach czy firmach Leblonu, eleganckiej dzielnicy Rio, w której toczy się akcja i w której plenerach i autentycznych wnętrzach kręcono wiele scen. Prawdziwi mieszkańcy z sąsiedztwa bohaterów pojawiają się w epizodach pod własnymi nazwiskami.
• Wnętrza AMA, fikcyjnego centrum kultury i szkoły artystycznej - Casa de Cultura Amália Martins de Andrade – zostały zbudowane na 1400 metrach kwadratowych w Projac, centrum produkcyjnym Globo w Rio de Janeiro. To największe filmowe centrum produkcyjne na świecie (1 mln 600 tys. metrów kwadratowych) obejmuje 12 studiów, fikcyjne miasta i miasteczka, fabrykę scenografii, rekwizytów i kostiumów, montażownie i pomieszczenia postprodukcyjne, warsztaty, administrację, trzy stołówki i restaurację oraz bank. Budowa AMA, która w scenariuszu zabrała bohaterom trzy lata, scenografom i ekipie technicznej zajęła tylko miesiąc. AMA, choć fikcyjna, miała własną stronę internetową, na której relacjonowane były najciekawsze rzeczywiste wydarzenia kulturalne w kraju.
• Biblioteki, księgarnie, ławki w parku, przystanki – w takich miejscach przez dwa tygodnie przed rozpoczęciem emisji serialu pojawiły się księgi z czystymi kartami i zachętą, by przechodnie zapisywali tam historie swojego życia. „Każdego dnia piszesz jakiś rozdział swojego życia. My też” – brzmiało hasło reklamujące telenowelę w tym okresie.

Polemiki

• Kilka scen w telenoweli wywołało dyskusje w mediach. Niektórzy oprotestowali striptiz Any Pauli Arosio podczas miesiąca miodowego jej bohaterki. Innych oburzyła kończąca jeden z pierwszych odcinków wypowiedź 68-letniej kobiety na temat orgazmu – słowa gospodyni domowej zabrzmiały groteskowo, a wiele osób poczuło się obrażonych. Scenarzysta przepraszał potem widzów w prasie, telewizji i swym programie radiowym. Kobieta powiedziała, że po raz pierwszy szczytowała w wieku 45 lat, słuchając piosenki Roberta Carlosa „O Concavo e o Convexo” („Wklęsły i wypukły”): „Obudziłam się z majtkami zrolowanymi w środku” – wyznała.

• Kilka postaci zmienia imiona w trakcie telenoweli. Brat Simone, dermatolog początkowo ma na imię Otavio, ale z czasem mówi się o nim Rubens (Rubinho). Na stronie oficjalnej telenoweli imię dermatologa przechodziło większe metamorfozy: najpierw było to Camilo, potem Laerte, w końcu Rubens. Inna postać początkowo miała na imię Hilda, a z czasem Belita.
• Gustavo został uśmiercony, gdyż grający go Antonio Calloni (znany nam także z Klonu) poprosił o rozwiązanie kontraktu. Pracował jednocześnie przy dwóch produkcjach, był wyczerpany i wybrał ten drugi serial.
• Dlaczego Tide wyjechał na farmę Petropolis na kilkadziesiąt odcinków i znikł na dwa miesiące z obsady serialu? Aktor Tarcisio Meira złapał paskudnego wirusa i stracił głos (miedzy wrześniem a listopadem 2006).
• Niektórzy aktorzy byli bardzo niezadowoleni z losu ich postaci pod koniec opowieści. Najgłośniej protestowała, m.in. na swoim blogu, odtwórczyni roli Sabriny, Leandra Leal.

Powiązani

• Pierwowzorem postaci Toni Werneck (Sonia Braga) jest rzeźbiarka Sandra Guinle. Jej prace w brązie możemy oglądać w telenoweli, a także tutaj. “Dała mi fantastyczną lekcję sztuki, dzięki niej odkryłam w sobie artystkę. Najbardziej podobała mi się praca z gliną” – powiedziała Braga.
• Tarcisio Meira i Gloria Menezes, odtwórcy ról Tidego i Lalinhi, są małżeństwem także w życiu prywatnym. Parę na ekranie grali kilka razy, ostatnio 10 lat przed Na kartach życia. Oglądając sceny, w których Tide wyznaje miłość swej żonie, Tarcisio płakał: „Naprawdę bardzo się kochamy, więc słowa płynęły z mojego serca”. A Gloria dodała: „Nie jest łatwo przeżyć razem 44 lata, tak jak my. Jesteśmy przyjaciółmi, ale czasem też walczymy ze sobą. Lata wspólnych doświadczeń tworzą niesamowitą więź, którą widać też na ekranie”.
• Rodziną są także odtwórcy ról Grega i Roberty – Jose Mayer jest ojcem Julii Fajardo.
• Perola Faria i Rafael Almeida, którzy zagrali młodych zakochanych Giselle i Luciana, zakochali się w sobie naprawdę. Ona miała lat 17, on 19, ich uczucie przetrwało prawie trzy lata, rozstali się w grudniu 2009.
• Głośno było też o romansie Soni Bragi (Tonia) z Sidneyem Sampaio (Vinicius). Ona miała lat 57, on 26.

Uznanie
Nagrody - Contigo:
Najlepsza aktorka – Lilia Cabral (Marta)
Najlepszy aktor dziecięcy – Gabriel Kaufmann (Francisco)
Najlepsza aktorka dziecięca – Joana Mocarzel (Clara)
Najlepsza telenowela
Najlepsza aktorka drugoplanowa – Danielle Winitis (Sandra)
Najlepszy scenarzysta – Manoel Carlos
Najbardziej obiecująca aktorka – Grazielli Massafera (Thelma)

Nagrody - Premio Qualidade Brasil
Najbardziej obiecująca aktorka - Grazielli Massafera (Thelma)

Nagrody - Trofeu APCA (nagroda krytyków sztuki z Sao Paulo)
Najlepsza aktorka – Lilia Cabral (Marta)

Nominacje - International Emmy Awards
Najlepsza rola żeńska – Lilia Cabral (Marta)

Nominacje - Contigo
Najlepszy aktor – Marcos Caruso (Alex), Tarcisio Meira (Tide)
Najlepsza aktora – Ana Paula Arosio (Olivia), Fernanda Vasconcellos (Fernanda)
Najlepszy aktor dziecięcy – Marcos Henrique (Pinhao)
Najlepsza aktorka dziecięca – Rachel de Queiroz (Giselle)
Najlepszy reżyser – Jayme Monjardim
Najlepsza para romantyczna – Grazielli Massafera i Thiago Lacerda (Thelma i Jorge), Viviane Pasmanter i Caco Ciocler (Isabel i Renato)
Najlepszy aktor drugoplanowy – Thiago Lacerda (Jorge), Eduardo Lago (Bira)
Najlepsza aktorka – Marjorie Estiano (Marina)
Najbardziej obiecujący aktor – Rafael Almeida (Luciano), Joelson Medeiros (Domingos)
Najbardziej obiecująca aktorka – Ana Botafogo (Elisa), Perola Faria (Giselle)