lipiec 2009

Urodziła się w Kijowie, ale jej rodzice byli Rosjanami. Nawet nie mówi po ukraińsku – za to poza rosyjskim płynnie mówi po hiszpańsku i angielsku. Jeszcze w Kijowie Anna Siergiejewna Lajewskaja chodziła do szkoły muzycznej – jako pięciolatka zaczęła grać na skrzypcach. Do Meksyku wyjechała z rodzicami, gdy miała lat dziewięć. Tu muzyka zeszła na drugi plan, a najważniejsze stało się aktorstwo.

Anna – teraz już Ana Layevska Rastsvetaeva – wstąpiła do CEA, szkoły aktorskiej Televisy. I zadebiutowała w serialu Rozwinąć skrzydła (1997) jako… skrzypaczka. Pierwszy epizod aktorski zagrała rok później, w Palomie, potem w Amor gitano (1999). Dużą rolę dostała w 2000 w Primer Amor: a 1000 x hora – nagrodzono ją za nią dwiema nagrodami dla aktorskiego odkrycia roku. Ta telenowela była remakiem Quinceanery (1987), a Ana „odziedziczyła” rolę anorektyczki Mariny po Thalii (dla której też ta rola była przepustką do sławy). Świeżą popularność Ana umocniła postaciami półalkoholiczki Pauliny w El Juego de la vida (2001) i walczącej o karierę Valentiny w Clap!... El lugar de tus suenos (2003), który to serial powstał na bazie tego samego hiszpańskiego formatu co polscy Tancerze. W La Madrastra (2006) Ana przekonała publiczność, że jej do szpiku kości zła Estrella wcale nie jest tak negatywną postacią.

Rok 2006 przyniósł Anie pierwszą pracę w Miami i pierwszą główną rolę – w Las Dos Daras de Ana była biedną, naturalną dziewczyną, która próbuje spełnić swe marzenie zostania aktorką. Pozornie zamordowana, powraca jako mścicielka, seksowna Marcia. Ta podwójna rola przyniosła Layevskiej nominację do nagrody pisma "TVyNovelas" dla aktorki roku. „Wcale nie cieszę się żegnając z telenowelą juvenile (dla młodzieży), ale to naturalny koniec pewnego etapu. Nade wszystko jednak lubię pełnokrwiste postaci, a takie można grać i w telenowelach przeznaczonych na popołudnie, jak i na wieczór, dla dojrzalszej widowni” – mówiła aktorka. Najnowszą telenowelą Layevskiej jest Verano de Amor (2009) z Dulce Marią w roli głównej.

Gościnnie Layevska wystąpiła też (2006) we wciąż realizowanym tasiemcu Vecinos, będącym remakiem australijskich Sąsiadów (tak, tych z Kylie Minogue). A w połowie lipca 2009 pojawiła się na ekranie w odcinku otwierającym drugi sezon przebojowego serialu kryminalnego Mujeres asesinas.

Aktorka zagrała dotąd w czterech filmach. W telewizyjnym obrazie z roku 2001 In The Time of Butterflies grała z Salmą Hayek, Eduardem Jamesem Olmosem i Markiem Anthonym – to prawdziwa historia trzech sióstr zamordowanych w roku 1960 za działalność przeciwko dyktaturze generała Trujillo. Cansada de besar sapos (2006) to komedia romantyczna z Aną Seradillą w głównej roli, a Casi Divas (2008) to komedia muzyczna o czterech przyjaciółkach marzących o sławie. W tym roku premierę miał nakręcony przed czterema laty horror El que habita las alturas.

Ana nie stroni też od teatru – w roku 2004 była zmienniczką Ludwiki Palety w wędrującym po kraju spektaklu La prueba.

W roku 2005 Ana Layevska wzięła udział w meksykańskiej wariacji na temat Tańca z gwiazdami, bez wielkich sukcesów tanecznych, za to z dowodami popularności – cztery razy nominowana była wraz ze swym partnerem do odejścia i trzy razy ratowały ją głosy publiczności. W tej samej edycji startowali m.in. Adriana Fonseca (Zaklęte serce) i Imanol (Biały welon).

Przygotowując się do roli w Rywalce od serca, Ana brała lekcje gotowania, by w ogóle wiedzieć, jak zachować się w kuchni. „Wcale nie umiem gotować, rodzice zawsze mnie wyganiali z kuchni w obawie o moje palce, bo przecież priorytetem dla nas były skrzypce” – mówiła. Na planie znakomicie dogadywała się z Gabrielem Soto, ale nie mogła znaleźć wspólnego języka z Jorge Araveną.

Niektórzy uważają, że Ana jest podobna do Jodie Foster. Nie ma nic przeciwko temu, co więcej, marzy, by zagrać rolę podobną do roli Foster w Milczeniu owiec. Jest bardzo wymagająca wobec siebie i niemal zawsze ma swojej grze coś do zarzucenia. Uważa się za osobę zmienną, trochę kapryśną i egoistyczną, „jak na prawdziwego Koziorożca przystało”. Jest też lojalna i pracowita. Nie znosi swoich nóg, uważa je za bardzo niezgrabne. Lubi czekoladę z migdałami, lody waniliowe i włoską kuchnię, zwłaszcza ravioli.

Pod koniec roku 2007 wykryto u Any nadczynność tarczycy. O swej chorobie i leczeniu opowiadała bez skrępowania, traktując to jako okazję do uświadomienia wielu osobom z podobnymi objawami (pierwszymi u Any było kołatanie serca powodujące niemożność korzystania z siłowni oraz rozdrażnienie i podatność na wszelkie infekcje), że być może powinny się przebadać. Tej chorobie może towarzyszyć bezpłodność, co bardzo martwiło Anę, ale w grudniu 2008 mówiła, że nic jeszcze nie jest przesądzone.

Miłością jej życia – jak sama mówi – jest Rafael Amaya (Ścieżki miłości). Grali razem w Las Dos Caras de Ana. Od dawna Ana marzy o ślubie, ale chciałaby go zawrzeć w Rosji, a na to oczywiście żadne z nich nie może znaleźć czasu. „Zresztą i tak czuję się mężatką” – twierdzi Ana. Plotki podejrzewające Amayę romans z koleżanką ze sceny Fabiolą Campomanes (Idiotki nie idą do nieba) pod koniec ubiegłego roku ucichły.